Υπάρχει μια κατηγορία πολιτικού λόγου που ξεκινά πάντα με τη φράση «δεν έχω καμία πρόθεση να κάνω κόμμα». Συνήθως ακολουθούν διαβεβαιώσεις περί ανιδιοτέλειας, αποστροφής προς την πολιτική και βαθιάς απέχθειας για «τα παλιά κόμματα». Και κάπου εκεί, λίγο πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι των δηλώσεων, εμφανίζεται το λογότυπο, το όνομα και το ιδρυτικό συνέδριο.
Η Μαρία Καρυστιανού φαίνεται πως ακολούθησε αυτόν τον γνώριμο δρόμο. Για καιρό διαβεβαίωνε ότι δεν την ενδιαφέρει η κομματική πολιτική, ότι δεν θέλει να «καπελώσει» τίποτα και ότι ο ρόλος της είναι άλλος. Τελικά, όμως, όπως αποδεικνύεται, ο δρόμος προς το κόμμα είναι στρωμένος με… δηλώσεις περί μη κόμματος.
Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Το «δεν θα κάνω κόμμα» έχει εξελιχθεί σχεδόν σε προπαρασκευαστικό στάδιο ίδρυσης κόμματος. Λειτουργεί καθησυχαστικά, δημιουργεί προσδοκίες και αφήνει τον χρόνο να ωριμάσει το αφήγημα.
Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι αν τελικά έγινε το κόμμα. Είναι αν όσοι άκουσαν τις αρχικές διαβεβαιώσεις αισθάνονται σήμερα πολιτικά δικαιωμένοι ή απλώς θεατές σε ένα έργο που έχουν ξαναδεί -με διαφορετικό πρωταγωνιστή, αλλά το ίδιο σενάριο.
Του Βασιλη Κουτσιλα
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
