Κάθε φορά που ξεσπάει μια αγροτική κινητοποίηση, ανεξάρτητα από την εποχή, η χώρα χωρίζεται στα δύο: σε όσους προσπαθούμε να πάμε στην δουλειά μας και σε όσους προσπαθούν να κλείσουν στην εθνική οδό με τα τρακτέρ. Όμως, όσο κι αν σέβεται κανείς τα δικαιώματα, τα αιτήματα και την αγωνία του κλάδου, υπάρχει ένα όριο που κανείς δεν επιτρέπεται να ξεπερνά. Ανεξαρτήτως δικαίου ή αδίκου. Ο δρόμος δεν είναι καφενείο να τον κλείνεις “μέχρι νεωτέρας”. Ανήκει σε όλους όσοι πληρώνουν φόρους, κι αν αρχίσουμε να τον μπλοκάρουμε όποτε έχουμε όρεξη, στο τέλος δεν θα κυκλοφορεί τίποτα. Είτε στις εθνικές οδούς, είτε αλλού. Και τα νεύρα όλων κουρέλια, κάτι καλό αποκλείεται να βγει…
Το πλέον αστείο της υπόθεσης είναι πως ενώ όλοι μιλάμε για τα προβλήματα και το κόστος παραγωγής, σπάνια ακούγεται η αλήθεια για τις επιδοτήσεις. Η Ευρώπη δεν έδωσε τα χρήματα για να γίνονται αλλαγές εξατμίσεων, τετρακίνητα για “το βουνό”, τραπεζώματα στο χωριό ή… “προσεχώς Βουλγάρες”. Τα έδωσε, τα δίνει και θα τα δίνει (για όσο θα τα δίνει), για να γίνουν πραγματικές επενδύσεις στην αγροτοκτηνοτροφία. Ώστε να αποκτήσει ο αγρότης σύγχρονο εξοπλισμό, σωστή οργάνωση, κορυφαία τεχνολογία κ.ο.κ. Με λίγα λόγια, για να μεταβληθούν οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις σε πραγματικές επιχειρήσεις. Στην Ελλάδα όμως, το πήραμε λίγο… διαφορετικά. Σαν να ήταν πρόσθετη αμοιβή, ένα φιλοδώρημα. Ξεχνώντας μια μικρή αλλά εξαιρετικά κρίσιμη λεπτομέρεια: το φιλοδώρημα δεν χτίζει, δεν εκσυγχρονίζει και δεν προάγει την παραγωγή.
Κι έτσι φτάσαμε στο φαινόμενο “τρακτέρ-τέρας”. Μηχανήματα που τα χαζεύεις και αναρωτιέσαι αν προορίζονται για σπορά ή για αποστολή στον Άρη. Η Ολλανδία, με οκταπλάσιες εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, με σχεδόν πενταπλάσιο ΑΕΠ και το 1/3 έκτασης συγκριτικά με την Ελλάδα τα χρειάζεται. Διότι έχει τεράστιες οργανωμένες φάρμες, όπου το μηχάνημα δουλεύει από το χάραμα μέχρι που σβήνει από μόνο του.
Στο Ισραήλ (με 1/2 της έκτασης της Ολλανδίας και διπλάσιο ΑΕΠ από την Ελλάδα), τα ίδια μηχανήματα τα μοιράζονται οι συνεταιρισμοί των kibbutz που λειτουργούν σαν εταιρείες. Εκεί το τρακτέρ δεν είναι μέσο κύρους και αυτοπροβολής∙ είναι βασικό εργαλείο δουλειάς και κανείς δεν το “παίρνει να πάει στο καφενείο”. Εδώ όμως; Εδώ η μέση εκμετάλλευση είναι πιο μικρή από οικόπεδο αντιπαροχής για 2 μεζονέτες. Τα περισσότερα χωράφια είναι κομμένα σαν ταψί μπουγάτσας. Κι όμως, η Ελλάδα έχει έναν από τους πιο πυκνούς στόλους τρακτέρ της Ευρώπης, με σαφέστατες τάσεις υπεραριθμίας και εξαιρετικά χαμηλή αξιοποίηση των ιπποδυνάμεων ανά στρέμμα. Με απλά λόγια; Πολλά άλογα για λίγη γη και με ακόμη λιγότερη οργάνωση.
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
