Του Κωνσταντίνου Κοκκινοπλίτη, Capital
Σε πρόσφατη ημερίδα στις Βρυξέλλες για τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων, η αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη από στελέχη και λειτουργούς των 27 κρατών μελών απεικόνιζε με ακρίβεια τον ευρωπαϊκό διοικητικό μικρόκοσμο. Παρουσιάσεις γεμάτες ορολογία και συμμόρφωση διαδέχονταν η μία την άλλη. Η συζήτηση σε γλώσσα τεχνικών όρων και κανονιστικής αργκό περιστρεφόταν αποκλειστικά γύρω από διαδικασίες, παραγράφους και άρθρα. Μια εκδήλωση καθαρού νομικισμού, χωρίς καμία σχεδόν ουσιαστική αναφορά στο αποτέλεσμα, στον κοινωνικό ή οικονομικό αντίκτυπο, στο νόημα του ίδιου του εγχειρήματος. Μια ζωντανή απόδειξη της ευρωπαϊκής προσήλωσης στη μορφή αντί στην ουσία. Εκεί που οι άλλοι οικοδομούν με αποφασιστικότητα, η Ευρώπη σταματά με επιμέλεια. Μια ήπειρος που φοβάται την πράξη περισσότερο απ’ ό,τι το λάθος.
Το παράδειγμα αυτό γίνεται πιο σαφές όταν συγκριθεί με την άλλη πλευρά του κόσμου. Στο βιβλίο Breakneck: China’s Quest to Engineer the Future ο Dan Wang (2025) αποτυπώνει με εντυπωσιακή καθαρότητα τη βαθιά πολιτισμική διάσταση της αντιπαράθεσης Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών. Tη νομική κουλτούρα απέναντι στη μηχανική λογική. Η Κίνα εμφανίζεται ως διοικητική μηχανή μηχανικών που αντιλαμβάνονται τη λογική της ύλης και της παραγωγής, στελεχωμένη από μηχανικούς, ανθρώπους που κατανοούν τη φυσική, τα μαθηματικά, τη λογική του κόσμου που παράγει πράγματα. Ένα κράτος όπου οι τεχνοκράτες της εξουσίας αντιμετωπίζουν την κοινωνία όπως ένα έργο με αρχή και τέλος, κάτι που μπορεί να σχεδιαστεί, να διορθωθεί, να ανακατασκευαστεί. Μια Κίνα που χτίζει το μέλλον της γύρω από τους μηχανικούς. Αντίθετα, οι ΗΠΑ λειτουργούν μέσα από μια κουλτούρα ρυθμιστικής διαχείρισης, όπου η πρόοδος ρυθμίζεται από επιτροπές, άδειες και ερμηνείες νόμων.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ:
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
