Ο FTSE μας δίνει ένα καλάθι γεμάτο ψωμί και πέτρες μαζί – οι Warren Buffett & Charlie Munger θα έπαιρναν μόνο το καλό ψωμί και θα πέταγαν τις πέτρες

Ο FTSE μας δίνει ένα καλάθι γεμάτο ψωμί και πέτρες μαζί – οι Warren Buffett & Charlie Munger θα έπαιρναν μόνο το καλό ψωμί και θα πέταγαν τις πέτρες

Υπάρχουν δύο τρόποι να δεις το χρηματιστήριο.

Ο πρώτος είναι ο «βιομηχανικός». Ο μηχανικός. Ο αυτοματοποιημένος.
Είναι ο τρόπος του FTSE Russell.

Ο δεύτερος είναι ο εμπορικός. Ο ανθρώπινος. Ο υπομονετικός.
Είναι ο τρόπος του value investing – όπως τον υπηρέτησαν για δεκαετίες ο Buffett και ο Munger.

Και η διαφορά τους δεν είναι τεχνική. Είναι φιλοσοφική.

Η πλευρά των δεικτών: Όταν η ποσότητα ντύνεται «αντικειμενικότητα»

Ο FTSE Russell δεν έχει γνώμη.

Δεν τον ενδιαφέρει αν μια εταιρεία έχει μέλλον.
Δεν τον απασχολεί αν η διοίκηση είναι ικανή ή επικίνδυνη.
Δεν εξετάζει αν το επιχειρηματικό μοντέλο είναι βιώσιμο ή αν αύριο θα χρειαστεί αύξηση κεφαλαίου για να επιβιώσει.

Κοιτάει μόνο αριθμούς:

• Κεφαλαιοποίηση
• Free float
• Εμπορευσιμότητα
• Στατιστικά thresholds

Αν περνάς τα φίλτρα, μπαίνεις μέσα.

Ακόμα κι αν:

• δεν έχεις κέρδη,
• δεν έχεις στρατηγική,
• δεν έχεις ανταγωνιστικό πλεονέκτημα,
• δεν έχεις καν επαρκή συναλλακτική δραστηριότητα.

Έτσι εξηγείται γιατί βλέπουμε κατά καιρούς εταιρείες μικρής αξίας, με οριακή εμπορευσιμότητα, να αποκτούν διεθνή «σφραγίδα» συμμετοχής σε δείκτες, ενώ σοβαρές επιχειρήσεις μένουν εκτός επειδή δεν πληρούν ένα μαθηματικό όριο free float.

Ο δείκτης δεν κάνει αξιολόγηση ποιότητας.
Κάνει ταξινόμηση με βάση κανόνες.

Ο σκοπός του είναι ένας:
Να μπορεί ένα ETF ή ένα passive fund να αγοράσει ολόκληρη την αγορά χωρίς να σκέφτεται.

Είναι εργαλείο για κεφάλαια που θέλουν έκθεση.
Όχι για επενδυτές που θέλουν απόδοση.

Η πλευρά του value: Όταν η ποιότητα προηγείται της στατιστικής

Ο Buffett και ο Munger δεν επένδυαν ποτέ σε «αγορά».

Επένδυαν σε επιχειρήσεις.

Οι ερωτήσεις τους δεν ήταν:

• Περνάει το όριο του δείκτη;
• Έχει επαρκές float;
• Κάνει τον απαιτούμενο ημερήσιο τζίρο;

Οι ερωτήσεις τους ήταν:

• Έχει αυτή η εταιρεία moat*; *τάφρος προστασίας ενός κάστρου
• Καταλαβαίνω το business της;
• Είναι η διοίκηση έντιμη και ικανή;
• Παράγει σταθερές ταμειακές ροές;
• Ποια είναι η intrinsic value;
• Υπάρχει margin of safety;
• Βρίσκομαι μέσα στον κύκλο ικανότητάς μου;

Δεν τους ενδιέφερε να έχουν 500 ή 1000 συμμετοχές για να «καλύψουν την αγορά».

Αντίθετα:

Απέρριπταν το 99% των ευκαιριών.

Και αν δεν έβρισκαν κάτι που να αξίζει – περίμεναν.

Γιατί, όπως έχει ειπωθεί:
Τα μεγάλα χρήματα δεν γίνονται αγοράζοντας και πουλώντας.
Γίνονται περιμένοντας.

Δημοκρατία vs Διάκριση

Οι δείκτες είναι βαθιά δημοκρατικοί.

Δέχονται μέσα τους:

• τις εξαιρετικές εταιρείες,
• τις μέτριες,
• τις προβληματικές,
• ακόμα και τις σχεδόν ανενεργές.

Αρκεί να πληρούν τα αριθμητικά κριτήρια.

Αυτό κάνει την παθητική επένδυση:

• φθηνή,
• εύκολη,
• αυτοματοποιημένη.

Αλλά έχει τίμημα:

Τη «μόλυνση» του χαρτοφυλακίου με αδύναμους κρίκους.

Αντίθετα, η value προσέγγιση είναι ελιτίστικη:

• απορρίπτει σχεδόν τα πάντα,
• επιλέγει λίγα,
• και τα κρατά για χρόνια.

Δεν ενδιαφέρεται για το αν μια μετοχή είναι στον δείκτη.
Ενδιαφέρεται για το αν είναι καλή επιχείρηση.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;

Αν επιλέγεις ETF που ακολουθεί δείκτη FTSE:

Παίρνεις τον μέσο όρο της αγοράς.

Μαζί με:

• τα blue chips,
• τις τράπεζες,
• τις σταθερές εταιρείες,

παίρνεις και:

• τις μικρές,
• τις αδύναμες,
• τις αδιάφορες.

Παίρνεις, δηλαδή, ψωμί και πέτρες.

Αν επιλέγεις τη φιλοσοφία Buffett–Munger:

Δεν αγοράζεις την αγορά.

Αγοράζεις ποιότητα:

• όταν είναι κατανοητή,
• όταν είναι υποτιμημένη,
• όταν έχει διάρκεια.

Και μετά περιμένεις.

Το τελικό δίλημμα

Η μηχανή καλύπτει τα πάντα.

Ο άνθρωπος επιλέγει.

Η μηχανή σε βάζει στον μέσο όρο – χωρίς κόπο.
Ο άνθρωπος απαιτεί γνώση, υπομονή και πειθαρχία.

Βραχυπρόθεσμα, η ευκολία της μηχανής κερδίζει πολλούς.

Μακροπρόθεσμα, όμως, η ποιότητα είναι αυτή που δημιουργεί πλούτο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το καλάθι του FTSE θα έχει πάντα ψωμί και πέτρες μαζί.

Ενώ ο επενδυτής που σκέφτεται, θα κρατήσει το ψωμί –
και θα αφήσει τις πέτρες για τους δείκτες.