Του Χρήστου Χωμενίδη, Capital
Όταν, τον Σεπτέμβριο του 2015, ο Σύριζα κέρδισε τις εκλογές, πολλοί από όσους είχαν φρίξει είτε με το δημοψήφισμα είτε με την κωλοτούμπα έμειναν άναυδοι. “Τι άλλο πρέπει να τους κάνει ο αλήτης” αναρωτιόντουσαν “για να τον μαυρίσουν;” Απέδωσαν τελικά το αποτέλεσμα στα αργά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων. “Ενάμισης μήνας είναι λίγος” αποφάνθηκαν “για να συνειδητοποιήσουν όσα φόρτωσε στην πλάτη τους”.
- Ετούτη τη φορά κανείς δεν θα έχει περιθώριο να ισχυριστεί το ανάλογο. Πριν καν ο Αλέξης Τσίπρας επανέλθει δριμύτερος στη μαχόμενη πολιτική, μας ξανασυστήθηκε. “Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω σε σχήμα βιβλίου μεγάλο…” λέει ο Καρυωτάκης. Αυτό ακριβώς έπραξε. Κατάφερε να μονοπωλήσει επί μέρες το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.
Έσπευσαν πλήθη να προμηθευτούν το πόνημά του, οι περισσότεροι τους είχαν χρόνια και ζαμάνια να διαβούν κατώφλι βιβλιοπωλείου. Κάποιοι ιδιαιτέρως εύποροι βρήκαν την ευκαιρία -ισχυρίζονται οι κακές γλώσσες- να του δείξουν την εύνοιά τους αγοράζοντας χιλιάδες αντίτυπα, τα οποία μάλλον θα χαρίσουν επί των εορτών σε φίλους και υπαλλήλους τους.
- Χαράς ευαγγέλια για τον εκδοτικό οίκο. Όπως και για δημοσιογράφους, σχολιαστές, αναλυτές, που αφού μελέτησαν ή απλώς διάβασαν διαγωνίως τις επτακόσιες σελίδες, άστραψαν και βρόντηξαν.
Πολλοί, αλίμονο, υπέκυψαν στο χούι τους. Στην ηθικολογία. “Πώς ξεφτιλίζει έτσι τόσους συνεργάτες του;” σκανδαλίστηκαν. “Πώς τους βγάζει ντιπ άχρηστους;” Μάλλον ξεχνούσαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας ανελίχθη πατώντας πάνω σε πολιτικά πτώματα.
- Λέγε με Μιχάλη Παπαγιαννάκη, Αλέκο Αλαβάνο, Φώτη Κουβέλη… Για ποιο λόγο θα δίσταζε έπειτα από την πατροκτονία να επιδοθεί και στην αδελφοκτονία; Να μη μιλήσουμε για τα πουλαίν που είχε ο ίδιος αναθρέψει στους στάβλους του Σύριζα.
“Δεν τον συμφέρει ωστόσο να καίει γέφυρες…” Με ποιους, αλήθεια; Σιγά το πολιτικό κεφάλαιο του Καρανίκα, του Λαφαζάνη, του Κασσελάκη, του Βαρουφάκη ακόμα-ακόμα. Περασμένες μου αγάπες, του καιρού χαλάσματα.
- Όσο για την Κωνσταντοπούλου, τι θα έπρεπε να κάνει δηλαδή; Κι αν της φιλούσε ακόμα τις σόλες από τις γόβες της, δεν επρόκειτο η Ζωή να τον συγχωρέσει. Οποιαδήποτε απόπειρα εξιλέωσής του στα μάτια του “αντισυστήματος”, απλώς θα τον εξευτέλιζε. Δίχως κανένα όφελος.
Φρονώ ότι η “Ιθάκη” αξίζει να διαβαστεί μόνο για να διαπιστωθεί πως δεν κομίζει τίποτα καινούργιο. Απολύτως τίποτα. Ο Αλέξης Τσίπρας αυτοπαρουσιάζεται ίδιος και απαράλλακτος όπως τον καταλάβαμε από το 2010.
Ίσως και νωρίτερα.
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
