Η ιστορία επαναλαμβάνεται, άλλοτε ως φάρσα και άλλοτε ως απόλυτη τραγωδία. Το μοτίβο όμως παραμένει ανατριχιαστικά ίδιο: ο απόλυτα ασθενέστερος παίκτης, τυφλωμένος από ιδεολογία και εσωτερική πίεση, απειλεί τον απόλυτα κυρίαρχο ότι αν δεν υποκύψει, θα ανατινάξει το σύστημα.
- Το ζήσαμε το πρώτο εξάμηνο του 2015 στην Ευρώπη, όταν ένας νεαρός Υπουργός Οικονομίας και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ συνολικά έπαιζε πόκερ με το ευρώ έναντι του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Το βλέπουμε σήμερα, τον Απρίλιο του 2026, στις φλεγόμενες ερήμους της Μέσης Ανατολής, όπου η Τεχεράνη απειλεί τις ΗΠΑ ότι θα κλείσει τον Ορμούζ και θα βάλει φωτιά στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου, ενώ ταυτοχρόνως χάνει καθημερινά την ικανότητα να το κάνει. Το δραματικό πρόβλημα είναι πως, τη δεύτερη φορά, ο «ασθενέστερος» – το Ιράν και οι μουλάδες που το εκπροσωπούν – δεν μπορεί να υποχωρήσει, ακόμα κι αν το θέλει.
Πριν προχωρήσουμε, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε το πρίσμα της ανάλυσης. Δεν προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε τον Ντόναλντ Τραμπ, έναν Πλανητάρχη που είναι μεν συνεπής σε αυτό που λέει τη στιγμή που το λέει, αλλά το αμέσως επόμενο λεπτό κανείς –ούτε καν ο ίδιος– δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτό εξακολουθεί να ισχύει.
- Ούτε, φυσικά, προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τα εμπρηστικά tweets της Τεχεράνης. Η ανάλυσή μας πατάει αυστηρά στα γεγονότα του πεδίου, έτσι όπως έχουν ήδη διαμορφωθεί και καταγραφεί.
Σε επίπεδο ψυχρής στρατιωτικής ανάλυσης, η καταστροφή της ιρανικής ισχύος μέσω της επιχείρησης «Epic Fury» (με έναρξη την 28η Φεβρουαρίου 2026) είναι συστηματική και αμείλικτη. Οι αμερικανικές και ισραηλινές δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει πάνω από 6.000 αεροπορικές επιδρομές, σφυροκοπώντας περισσότερους από 11.000 στόχους.
- Η ιρανική αεράμυνα έχει ουσιαστικά καταρρεύσει, καθώς πλέον λειτουργεί με ένα πενιχρό ποσοστό επιτυχίας της τάξης του 0,25-0,27%, έχοντας καταρρίψει μόλις 25 με 30 drones και 2 πολεμικά αεροαεροσκάφη των ΗΠΑ. Ακόμα και των τελευταία 8 ημερών χτυπήματα του Ιράν με βαλλιστικούς πυραύλους και βόμβες διασποράς σε αστικά κέντρα όπως η Χάιφα, επιβεβαιώνουν αυτή τη γύμνια.
Οι Ισραηλινοί έχουν θωρακίσει τις κρίσιμες στρατιωτικές τους υποδομές με βαριά αεράμυνα, αναγκάζοντας τους Ιρανούς να βαράνε «στον σωρό» αμάχους για φθηνό ψυχολογικό πόλεμο, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι αδυνατούν να πλήξουν την πραγματική πολεμική μηχανή του αντιπάλου.
- Παρ’ όλα αυτά, το επιχειρησιακό τίμημα αυτής της δυτικής κυριαρχίας παραμένει τσουχτερό. Η περίπτωση της κατάρριψης ενός αμερικανικού F-15E και η επιχείρηση διάσωσης του αξιωματικού του βαθιά εντός ιρανικού εδάφους αποκαλύπτει τον πραγματικό, αστρονομικό λογαριασμό. Για τη διάσωση ενός και μόνο ανθρώπου, οι ΗΠΑ δαπάνησαν περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο απολογισμός περιλαμβάνει την καταστροφή δύο ειδικών αεροσκαφών MC-130J Commando II (αξίας 400 εκατομμυρίων συνολικά), τα οποία οι Αμερικανοί διοικητές αποφάσισαν να ανατινάξουν οι ίδιοι για να μην πέσουν στα χέρια των Ιρανών, καθώς και την κινητοποίηση δεκάδων αεροσκαφών υποστήριξης και ελικοπτέρων κόστους 1,2 δισεκατομμυρίων.
- Η επίσημη σημερινή (6/4) επιβεβαίωση της επιτυχούς διάσωσης από τον Τραμπ, με τη συμμετοχή Ειδικών Δυνάμεων και της CIA –και τις διαρροές που παραλίγο να τινάξουν την επιχείρηση στον αέρα– δικαιολογεί απόλυτα το κόστος. Ο Τραμπ μπορεί να παρουσίασε τη διάσωση ως απόλυτη επιτυχία, και όντως είναι, όμως το κόστος της θηριώδους στρατιωτικής υπεροχής δεν μπορεί να τραβήξει για μήνες.
Η Ψευδαίσθηση της Ισχύος και το Φρένο της Λογικής
Η στρατηγική ψευδαίσθηση της Τεχεράνης σήμερα αποτελεί ένα σχεδόν τέλειο αντίγραφο του πολιτικού παραλόγου της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ νόμιζε ότι, επειδή ελέγχει ένα κράτος που αντιπροσωπεύει το 2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, μπορεί να εκβιάσει τη γερμανική μηχανή και την ΕΚΤ, στηριζόμενος στη «νωπή λαϊκή εντολή» και στη θέση της χώρας στο ευρώ.
- Το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ήταν απλό: αν δεν μας δανείσετε με τους δικούς μας όρους, θα ανατινάξουμε το ευρώ. Σήμερα, οι μουλάδες του Ιράν, μια θεοκρατική δικτατορία, νομίζουν ότι επειδή έχουν ακόμη δυνατότητες κλεισίματος του Ορμούζ, μπορούν να εκβιάσουν τις ΗΠΑ και τον κόσμο όλο, στηριζόμενοι στη στρατηγική θέση των Στενών.
Η κρίσιμη διαφορά, ωστόσο, που καθορίζει και την τελική έκβαση, βρίσκεται στο σημείο καμπής. Το 2015, όταν η ΕΚΤ έκοψε τον ELA και τα ΑΤΜ άρχισαν να στερεύουν, η ελληνική κυβέρνηση επέβαλε Capital Controls και, παρά το “Όχι” στο δημοψήφισμα, μετά από 17 ώρες το έκανε «Ναι» και υπέγραψε το 3ο Μνημόνιο.
- Έβαλε την ουρά στα σκέλια και συνθηκολόγησε, διότι είχε εναλλακτική (το Grexit) αλλά δεν ήθελε να την παίξει, διότι ήξερε ότι ο λαός θα την κρεμούσε στην Καισαριανή. Σήμερα, ο Τραμπ δίνει το ίδιο ακριβώς τελεσίγραφο, απαιτώντας να μην κλείσει ξανά ο Ορμούζ, αλλιώς απειλεί να χτυπήσει τα εργοστάσια ενέργειας και τις γέφυρες, γυρίζοντας τη χώρα τριάντα χρόνια πίσω.
Κι όμως, το Ιράν δεν υποχωρεί, δεν κάνει deal και δεν υπογράφει. Οι μουλάδες δεν υπογράφουν το άνοιγμα των Στενών του Χορμούζ όχι επειδή είναι πιο γενναίοι από τους νοματαίους του ΣΥΡΙΖΑ του 2015, αλλά επειδή δεν έχουν τρόπο να υποχωρήσουν! Αν ανοίξουν τα Στενά , οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC) θα τους κρεμάσουν.
- Το θέατρο του παραλόγου, μάλιστα, επιβεβαιώθηκε σήμερα: οι μουλάδες απέρριψαν την εκεχειρία 45 ημερών που πρότειναν οι μεσολαβητές και είχαν το θράσος να καταθέσουν δική τους «αντιπρόταση» 10 ρητρών, απαιτώντας άρση κυρώσεων και χρήματα για ανοικοδόμηση! Μια πρόταση που ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ορθώς χαρακτήρισε ειρωνικά ως «σημαντική, αλλά όχι αρκετά καλή».
Σε αυτό ακριβώς το αδιέξοδο, ακόμα και οι επανειλημμένες παρατάσεις του αμερικανικού τελεσιγράφου λειτουργούν αποκλειστικά υπέρ του ισχυρότερου. Η Ουάσιγκτον αγοράζει χρόνο χωρίς να καίγεται, φθείροντας καθημερινά το καθεστώς αεροπορικά, οικονομικά και ψυχολογικά. Κάθε τέτοια παράταση δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση «ευκαιρία ειρήνης», αλλά την αργή, συστηματική και μεθοδική καταστροφή του ασθενέστερου.
Ο Αφανισμός και το Μνημόνιο των Σταχτών
- Το τέλος αυτής της σύγκρουσης γράφεται ήδη και δεν θα θυμίζει σε τίποτα την ευρωπαϊκή διευθέτηση, καθώς ο αμερικανικός οδοστρωτήρας δεν σταματά και συνεχίζει τις επιδρομές. Το 2015, ο Αλέξης Τσίπρας υπέγραψε το χαρτί του Μνημονίου· η Ελλάδα έχασε, αλλά παρέμεινε ως κράτος, έχοντας κάτι να δείξει ως «συμφωνία» έστω κι αν τη θεωρούσε εξοντωτική. Το 2026, το Ιράν δεν χάνει απλώς, αλλά οδεύει προς τον πλήρη αφανισμό.
Η οικονομική ισοπέδωση δεν περιμένει καν να λήξει το αμερικανικό τελεσίγραφο: το Ισραήλ μόλις σήμερα κατέστρεψε το 50% της πετροχημικής παραγωγής του Ιράν χτυπώντας το τεράστιο κοίτασμα South Pars και την κεντρική εγκατάσταση στο Asaluyeh, ενώ παράλληλα εξόντωσε και τον επικεφαλής των Πληροφοριών του IRGC, Υποστράτηγο Majid Khademi. Οι ηγέτες του δεν μπορούν να δεχτούν την ήττα και συνεχίζουν τη ρητορική πως κερδίζουν, σε μια ακραία επίδειξη ψυχολογίας ενός συστήματος που έχει φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή.
- Το τραγικό είναι πως, μέσα στην αυταπάτη τους, εκτιμούν ότι θα σύρουν τις ΗΠΑ σε διαπραγματεύσεις με όρους νικητή, αγνοώντας ότι οι προϋποθέσεις για την επόμενη μέρα είναι ήδη αμείλικτες: το πυρηνικό τους πρόγραμμα πρέπει να βγει από τα υπόγεια αποκλειστικά για παραγωγή ενέργειας (απαίτηση πρωτίστως των κρατών του Κόλπου), ο ομφάλιος λώρος με τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι να κοπεί οριστικά, και το status της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ να αλλάξει για πάντα – κάτι που πλέον απαιτεί μέχρι και η Κίνα.
Όταν ένα κράτος έχει χάσει τόσο πολύ και δεν διαθέτει πλέον εναλλακτικές, δεν υποχωρεί, αλλά σταματά να υπάρχει από δική του δημιουργία. Τα εργοστάσια ενέργειας θα χτυπηθούν, η χώρα θα χάσει την παραγωγή ρεύματος και η κοινωνία θα ζει σε κυριολεκτικό και μεταφορικό σκοτάδι. Σε μια σύγκρουση όπου ο ασθενέστερος αρνείται να αποδεχθεί την ήττα του, το παιχνίδι συνεχίζεται, μέχρι να μην υπάρξει πλέον καμία απολύτως αντίσταση.
- Αυτή τη φορά, στο τέλος της διαδρομής, δεν πρόκειται να υπάρξει κανένα χαρτί συνθηκολόγησης στην Τεχεράνη. Θα απομείνουν μονάχα το σκοτάδι, η καύση και οι στάχτες όσων χρόνων δόξας είχε η περσική αυτοκρατορία, σφραγίζοντας την οδυνηρή διαφορά μεταξύ μιας σκληρής ήττας και της επιστροφής ενός λαού πολλές δεκαετίες πίσω.
Υ.Γ. Ένα σκληρό μάθημα για τους εγχώριους «μουλάδες χωρίς ράσα» Υπάρχει, τελικά, και ένα τελευταίο δίδαγμα για το εγχώριο ακροατήριο: αυτούς τους ιδεοληπτικούς υποστηρικτές της Χαμάς και της Τεχεράνης, που σήμερα χειροκροτούν την ιρανική «αντίσταση» με τον ίδιο τυφλό ενθουσιασμό που το 2015 πανηγύριζαν την «περήφανη διαπραγμάτευση».
- Η φαντασίωση της συντριβής του καπιταλισμού ή της Δύσης από τον αδύναμο που υψώνει ανάστημα, πουλάει καλά στα αμφιθέατρα και στα social media. Στην πραγματική ζωή, όμως, οι συγκρίσεις σταματούν απότομα. Το 2015, ο Αλέξης Τσίπρας είχε, έστω την ύστατη ώρα, το ένστικτο αυτοσυντήρησης να κάνει την κωλοτούμπα, γιατί απέναντί του είχε τους γραφειοκράτες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που απλώς του έκλεισαν τα ΑΤΜ.
Οι κανονικοί μουλάδες του Ιράν δεν έχουν αυτό το ένστικτο. Και κυρίως, απέναντί τους δεν έχουν την Άνγκελα Μέρκελ, αλλά τον Ντόναλντ Τραμπ. Και ο Τραμπ, σε αντίθεση με την Ευρώπη, δεν στέλνει τεχνοκράτες να μετρήσουν το χρέος — στέλνει τον αμερικανικό οδοστρωτήρα να μετρήσει τα συντρίμμια.
- Chairman & CEO στην εταιρεία OPEN UP και Physics Teacher στην εταιρεία Greek Ministry of Education
- Σπούδασε Electronic Physics στο Aristotle University of Thessaloniki Physics Department Έτος αποφοίτησης: 1997
- Σπούδασε Physics στο Aristotle University of Thessaloniki- Έτος αποφοίτησης: 1995
Ο κ. Στέλιος Ορφανάκης έχει εργαστεί μεταξύ άλλων θέσεων ως Επενδυτικός Σύμβουλος στην Ιδιωτική Τραπεζική, ενώ τώρα εργάζεται ως Καθηγητής (M.Sc) Φυσικών και Θετικών Επιστημών στη Δημόσια Εκπαίδευση (14o ΓΕ.Λ Λάρισας). Είναι πτυχιούχος φυσικός με μεταπτυχιακές σπουδές, έχει εξειδικευθεί στην Τραπεζική Διοίκηση και σε Παράγωγα Προϊόντα ενώ διατηρεί τη θέση του Προέδρου ΔΣ στην OpenUp ( www.openup.gr ).
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
