Στην Ελλάδα του 2025 η Αριστερά έχει πάψει να είναι ιδεολογικό ρεύμα κι έχει μετατραπεί σ’ ένα νέο είδος πολιτικού επαγγέλματος, εκείνου των πωλητών ανθρωπιάς. Πρόσωπα και μηχανισμοί, συνεργάζονται και εμπορεύονται τη συγκίνηση, μετατρέπουν κάθε τραγωδία σε περιουσιακό στοιχείο για μεγαλύτερες δόσεις επικοινωνίας. Η Αριστερά, που κάποτε διεκδικούσε ρόλο συνείδησης, δείχνει σήμερα να έχει αυτοεγκλωβιστεί σε αυτή την αγορά του συναισθήματος. Δεν αντιπροσωπεύει πια τους πραγματικά αδύναμους. Τους ανακαλύπτει και τους σκηνοθετεί.
Η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι και η υπόθεση της λεγόμενης Global Freedom Flotilla δεν συνδέονται με κάποιον τρόπο, τυπικά. Μια προσεκτική ματιά όμως αποκαλύπτει πως και στα δύο περιστατικά εφαρμόζεται η ίδια μέθοδος: μετατροπή της οδύνης και του ανθρωπισμού σε σκηνικό και μετρήσιμο αποτέλεσμα ψήφων. Όταν η πολιτική φτωχαίνει, απομένει το θέαμα· κι εκεί η Αριστερά έχει πλέον αποκτήσει τεχνογνωσία. Κάκιστης ποιότητας μεν, τεχνογνωσία δε.
Ο κ. Ρούτσι δεν είναι πολιτικός· είναι ένας πατέρας που έχασε το παιδί του. Η τραγωδία του, αυθεντική και σπαρακτική, θα έπρεπε να παραμένει υπόθεση δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας. Κι όμως, έγινε υπόθεση δημοσιότητας. Δηλώσεις, κάμερες, συνεντεύξεις, δημαγωγικές κορώνες. Το επίκεντρο μετακινήθηκε από την ουσία. Τι ζητά, τι του απαντούν οι αρχές, ποια είναι τα νομικά όρια, προς το αφήγημα της “εξουσίας που σιωπά” και του “πολίτη που αντιστέκεται”. Σ’ αυτό το σχήμα, ο πόνος γίνεται διαφημιστικό πλαίσιο, όχι αιτία συμπόνοιας ή, έστω, προσπάθεια παρηγοριάς και απάλειψης της θλίψης.
Διαβάστε τη συνέχεια:
https://www.capital.gr/o-petros-lazos-grafei/3948739/polites-anthropias-kai-allileggui-ae/
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
