Στα αζήτητα Βορειοελλαδίτικα βιομηχανικά ακίνητα! Να όμως που έγινε κι αυτό!!  

Του Γιώργου Κράλογλου

  • Αυτόν τον δημοσιογραφικό τίτλο ήταν απίθανο, όχι να τον γράψεις, αλλά και να τον προφέρεις πριν 30-35 χρόνια. Να όμως που έγινε κι αυτό!!

Τι συνέβη; Πρόκειται για τις συνέπειες της παγκόσμιας στροφής της παραγωγής στην καινοτομία; Φταίει η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας που αφήνει πίσω τα φουγάρα και αλλάζει κανόνες σε παραγωγή και παραγωγικότητα; Ίσως να είναι και έτσι. Αλλά τι σχέση μπορεί έχουν όλα αυτά με τη βιομηχανική “ταυτότητα” της Β. Ελλάδας, την οποία βεβαίως και δυσκολεύεσαι να την αναγνωρίσεις, την τελευταία 20ετία;

  • Τι σχέση έχουν όταν βιομηχανικά προϊόντα Βουλγαρίας, Αλβανίας, Σκοπίων (να μη βάλουμε και της Τουρκίας…) πήραν την θέση των ελληνικών (παραγωγής ιδίως της Βόρειας Ελλάδας) τα οποία όμως εισάγουμε (με τα τσουβάλια) για να καλύψουμε ανάγκες τόσο του βορειοελλαδίτικου χώρου. όσο και της αγοράς της άλλης Ελλάδας.

Και πως συνδέονται με τον αφανισμό της βαριάς βιομηχανίας στη Βόρεια Ελλάδα και το λουκέτο συγκροτημάτων και κλάδων της βιομηχανικής μας παραγωγής στον δικό μας βορρά, μπας και μοιάσουμε κάπως και με άλλες χώρες της Ε.Ε που διαθέτουν  “βιομηχανία του Βορρά”, με πρώτη την γειτονική μας Ιταλία.

  • Πώς και γιατί να αποδώσουμε σε μεταστροφή των στόχων μας και κατευθύνσεων της παραγωγής μας, τη διάλυση του κλάδου της λιπασματοβιομηχανίας της Βορείου Ελλάδος που (εκτός από τη συγκυρία) ήταν αδύνατον να αντέξει την κομματική πολεμική, τόσο στην Αττική (για πολλούς λόγους), όσο και στη Β. Ελλάδα, όταν οι  πολιτικοί μας παρεμβαίνοντας στην οικονομία κατέφυγαν στη “λύση” των κρατικοποιήσεων πριν καν αναζητήσουν κάτι άλλο.

Οπότε γιατί να σταθούμε μόνο στη ροή των γεγονότων στην παραγωγή παγκοσμίως και ειδικότερα στην Ε.Ε., αφού εμείς ουδέποτε στηρίξαμε (στις 10ετίες 1975-1995 ως την χρεοκοπία του 2008) σχέδια εκβιομηχάνισης για την οικονομική μας ανάπτυξη.

  • Αντίθετα,  καταργήσαμε και το τότε υπουργείο Βιομηχανίας (με το  αντικείμενό του να μεταφέρεται σε διευθύνσεις υπουργείων!!), όχι για λόγους αλλαγής “κουλτούρας” της δημόσιας διοίκησης… αλλά πως μιλάς για “σοσιαλισμό” όταν σχεδιάζεις πολιτικές και για την ιδιωτική βιομηχανία…!!

Η κρατική “βιομηχανία” άλλωστε δεν το είχε ανάγκη… Το λουκέτο λόγω ανικανότητας της διορισμένης νομενκλατούρας στον ρόλο του “βιομήχανου”, ήταν αισθητό έως ορατό με το καλημέρα των κρατικοποιήσεων.

Ανάμεσά τους και οι κρατικοποιήσεις στην πρώην βιομηχανική Θεσσαλονίκη Στις περιοχές που σήμερα κάνουν “σουλάτσο” οι πολιτικοί αν βρεθούν στη συμπρωτεύουσα για άλλα δήθεν έργα…

Εμείς όμως μπορούμε να μιλάμε για βιομηχανικά κουφάρια της Βόρειας Ελλάδας (όπως το ακίνητο της ΕΝΚΛΩ στην Κομοτηνή που είναι στο σφυρί από το 2012!! Capital.grΠλειστηριασμοί: Στα αζήτητα βιομηχανικά ακίνητα) μιας και δημοσιογραφικά ζήσαμε και την βιομηχανική Βόρεια Ελλάδα με κέντρο την Θεσσαλονίκη, το Κιλκίς, την Καβάλα, τη Θράκη, τον Έβρο.

Ζήσαμε και την εγκατάλειψη της βιομηχανικής Β. Ελλάδας από τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης όταν κατά την ένταξη στην ΕΟΚ ήταν επιτακτική, θα λέγαμε,  η συμπαράσταση για να ανταποκριθεί η βιομηχανία μας προς τους όρους ανταγωνισμού όλων των άλλων χωρών της Ένωσης.

Αντίθετα και εδώ ο “σοσιαλισμός” και ο κρατισμός “βολεύτηκε”  και “βόλεψε” τις χιλιάδες της νομενκλατούρας, κρατικοποιώντας 60 – 65 προβληματικές βιομηχανίες (ανάμεσα τους και της Βόρειας Ελλάδας).

Τι θα μπορούσε να γίνει; Να βοηθήσουν οι κυβερνήσεις (τι λέω τώρα εγώ…) για να κρατηθούν οι επιχειρήσεις ή αλλάζοντας χέρια να πετύχουν παράλληλες επενδύσεις.

Αυτό δηλαδή που έκαναν όλες οι χώρες του ανατολικού μπλοκ, προσελκύοντας επενδυτές (μέσα στους οποίους επενδυτικές πρωτιές -Σκόπια- έχουν και οι Έλληνες) χωρίς να φύγουν από τον βιομηχανικό χάρτη της Ε.Ε. όπως συνέβη με την βιομηχανική Βορ. Ελλάδα που έμεινε μόνο σε χάρτες του τουρισμού και προσφοράς ακινήτων ευκαιρίας… (βλέπε Θεσσαλονίκη).

[email protected]

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο