Σταθερότητα ή Εκδίκηση; Όταν το Συναίσθημα Απειλεί την Εθνική Ασφάλεια!

Σταθερότητα ή Εκδίκηση; Όταν το Συναίσθημα Απειλεί την Εθνική Ασφάλεια

Η κ. Καρυστιανού είναι επικίνδυνη. Όχι γιατί εξέφρασε πόνο — αυτό είναι ανθρώπινο. Αλλά γιατί μετατρέπει το προσωπικό τραύμα σε πολιτικό όχημα, χωρίς σχέδιο, χωρίς θεσμική παιδεία, χωρίς καμία επίγνωση του γεωπολιτικού περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκεται η χώρα.

Μετά από δεκαπέντε χρόνια εθνικής περιπέτειας, η Ελλάδα —με όλα της τα ελαττώματα— έχει καταφέρει κάτι θεμελιώδες: σταθερότητα.
Και η σταθερότητα δεν είναι σύνθημα· είναι μετρήσιμο αποτέλεσμα.

Πώς ενισχύθηκε η χώρα (όχι θεωρητικά, αλλά πρακτικά):

• Ένοπλες Δυνάμεις:
  • Απόκτηση Rafale, αναβάθμιση F-16 σε Viper, ένταξη Belharra, εκσυγχρονισμός φρεγατών, drones, αντιαεροπορικά.

  • Διαλειτουργικότητα με Γαλλία–Ισραήλ–ΗΠΑ, Κύπρο, ΗΑΕ, Ινδία όχι στα χαρτιά, αλλά σε ασκήσεις και κοινά δόγματα.

• Αποτροπή:
  Η Τουρκία δεν αμφισβητεί πια με την ίδια ευκολία. Όχι επειδή μας αγάπησε, αλλά γιατί το κόστος ανέβηκε.
• Οικονομική εικόνα:
  • Ανάκτηση επενδυτικής βαθμίδας
  • Είσοδος κεφαλαίων όχι «ευκαιριακών», αλλά μακροπρόθεσμων
• Διεθνής θέση:
  Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ξανά ως παίχτης συνέχειας, όχι ως πειραματόζωο αγανάκτησης.

Αυτά δεν τα χαρίζει κανείς. Χτίζονται δύσκολα και γκρεμίζονται εύκολα.

Πώς ξεκίνησε η Καρυστιανού – και πού το πάει

Η κ. Καρυστιανού ξεκίνησε ως σύμβολο πένθους.
Η κοινωνία —δικαίως— της έδειξε συμπάθεια.
Η συμπάθεια έγινε δημοσιότητα.
Η δημοσιότητα έγινε πολιτική φιλοδοξία.

Σήμερα δεν μιλά ως πολίτης που ζητά δικαιοσύνη.
Μιλά ως πολιτικό πρόσωπο χωρίς πρόγραμμα, που επενδύει στο θυμικό, στην οργή, στη διάθεση τιμωρίας.
Δεν προτείνει θεσμική λύση· προτείνει ηθική εκκαθάριση.

Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, γιατί:

• Ο ελληνικός λαός —σε σημαντικό ποσοστό— ψηφίζει για να εκδικηθεί, όχι για να χτίσει.
• Το έχουμε ξαναδεί.
  Και το πληρώσαμε με:
  • Μνημόνιο 100 δισ.
  • Εκχώρηση δημόσιας περιουσίας για 100 χρόνια
  • Απώλεια κυριαρχίας, όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη

Γι’ αυτό και έχω αποεπενδυθεί κατά 45%.
Όχι επειδή όλα πάνε καλά, αλλά γιατί δεν εμπιστεύομαι τη συλλογική κρίση όταν κυριαρχεί το συναίσθημα.

Αγροτικό & Μερκοσούρ – η αλήθεια που δεν λέγεται

Στο αγροτικό, ας είμαστε ειλικρινείς:
Η καταστροφή δεν ξεκίνησε χθες.

Η Μερκοσούρ είναι απόφαση 30ετίας.
Η Ευρώπη θυσίασε συνειδητά την αγροτική της παραγωγή για να ανοίξει αγορές στη Λατινική Αμερική για:

• Γερμανική
• Γαλλική
• αυτοκινητοβιομηχανία

Αυτό  eίναι de facto η στρατηγική των ισχυρών.
Οι ισχυροί εξανδραποδίζουν τους ανίσχυρους.
Έτσι λειτουργεί ο κόσμος από την αρχή του Χρόνου.

Η μόνη ρεαλιστική ελπίδα: Άμυνα και συμμαχίες

Η Ελλάδα έχει μία και μόνο ρεαλιστική επιλογή:
Ισχυρή αποτροπή.

• Αναγέννηση αμυντικής αλλά και εξαγώγικής βιομηχανίας
• Στρατηγική σχέση με το Ισραήλ
• Συμμαχίες συμφέροντος, όχι ιδεολογίας:
  • Ισραήλ
  • ΗΑΕ
  • Γαλλία
  • Ινδία
  • Κύπρος

Η Τουρκία:

• φοβάται το Ισραήλ,
• αναζητά πυρηνική ομπρέλα μέσω Πακιστάν,

• κινείται σε συμφωνίες αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής με Σαουδική Αραβία και Πακιστάν.

Αυτό λέγεται κλιμάκωση ισχύος. Και δεν αντιμετωπίζεται με συνθήματα.

Συμπέρασμα

• Η κίνηση Καρυστιανού υπονομεύει τη σταθερότητα, επενδύει στον διχασμό, και μας γυρίζει πίσω σε εποχές όπου ψηφίζαμε με το στομάχι και πληρώναμε με το μέλλον.

Και η Ιστορία είναι αμείλικτη:

• Διχασμένοι, οι Έλληνες δεν χάνουν — διαλύονται. Αν δεν συμφωνήσουμε στα βασικά χανόμαστε! Κέρδος υπάρχει για όλους μας, όταν υπάρχει συναίνεση, συνεργασία και λογική.