Του Νίκου Κασκαβέλη, Capital
Στην Ιθάκη λοιπόν. Σύσσωμη η χώρα, με την ενορχήστρωση συγκεκριμένων κύκλων (ή λοιπών, πολιτικά αστέγων) που στο πρόσωπο του πρώην Πρωθυπουργού ανακαλύπτουν εκ νέου μια μετοχή να ποντάρουν τα χρήματά τους, κινείται στο ρυθμό ενός βιβλίου. Αυτό γενικά δεν είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί, δεν είναι άλλωστε και συχνό. Από παρόμοιες ενασχολήσεις και συζητήσεις, βγαίνει συνήθως και ουσία. Απλά, επειδή ζούμε στη χώρα της υπερβολής, καλό είναι να διακρίνουμε. Και να αντιλαμβανόμαστε τι είναι το ουσιώδες και τι το περιττό. Αυτό που δεν προσφέρει τίποτα. Και από “τιποτολογία”, από πομπώδεις συζητήσεις περί του μηδενός, έχουμε πολλά παραδείγματα στη δημόσια σφαίρα μας.
Ας δούμε λοιπόν περί τίνος πρόκειται: ο πρώην Πρωθυπουργός, που είναι φυσικά πρώην όχι τυχαία, αλλά επειδή έτσι αποφάσισε ο ελληνικός λαός σε δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις – στη 2η από αυτές συντριπτικά-, θέλησε να αφηγηθεί σε προσωπικό τόνο τα βιώματά του από την ταραγμένη περίοδο που είχε την ευθύνη της χώρας. Μια χαρά. Απόλυτο δικαίωμά του η ελεύθερη έκφραση και ενταγμένη στο δημοκρατικό παιχνίδι. Από εκεί και μετά, όλη αυτή η “φασαρία”, ο επικοινωνιακός ορυμαγδός που ακολούθησε, δίνοντας μορφή στο περίφημο “rebranding” που επιχειρεί, χρειάζεται μια κριτική θεώρηση. Έναν αντίλογο, αφού εξ ορισμού, ο συγγραφέας ενός βιβλίου απευθύνεται γενικά, στο απρόσωπο σύνολο, εκφράζοντας το δικό του μονόλογο.
Αλλά, γιατί αλήθεια ένα πρόσωπο όπως ο κ. Τσίπρας νιώθει αυτήν την ανάγκη; Μήπως απουσίαζε όλα τα προηγούμενα χρόνια; Ήταν κάπου “κλεισμένος” ή απομονωμένος, δίχως πρόσβαση σε δημόσια μέσα; Το αντίθετο. Βρισκόταν στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, εκλεγμένος βουλευτής, με όλα τα μέσα στη διάθεσή του. Και αυτό στην αντιπολίτευση, ως αρχηγός της, είτε ως “απλός” βουλευτής. Πιο πριν, με την εξουσία στα χέρια του, μιλούσε με πράξεις, αλλά και τις παραλείψεις του. Τι τον εμπόδισε λοιπόν να μιλάει τα χρόνια αυτά; Να μας αναλύει τη δική του εκδοχή; Απολύτως τίποτα. Η δική του μόνο επιλογή, ακολουθώντας ίσως και το παράδειγμα άλλων, να παραμείνει σιωπηλός. Απών από τη δημόσια συζήτηση, απλά καταλαμβάνοντας ένα (πολύτιμο κατά τ’άλλα) κοινοβουλευτικό έδρανο.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ:
https://www.capital.gr/me-apopsi/3959458/ston-pigaimo-gia-kapoia-ithaki-en-trikumia/
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
