Του Θάνου Τζήμερου
50 χρόνια οξείας σοσιαλιστίτιδας έχουν αλλοιώσει τόσο πολύ την αντίληψή μας για τον ρόλο του κράτους, έτσι που κάθε φορά που συζητάμε γι’ αυτόν, να πρέπει να ξεκινάμε από τους ορισμούς των εννοιών και από παραδείγματα που θα φτιάχναμε για να καταλάβει ένα 5χρονο τον κόσμο που το περιβάλλει.
- Τι ονομάζεται “δημόσιο αγαθό”; Σύμφωνα με την οικονομική επιστήμη, δημόσιο είναι ένα αγαθό από το οποίο μπορεί να ωφεληθεί ο καθένας απεριόριστα, χωρίς αυτό να γίνεται εις βάρος του άλλου και από την “κατανάλωση” του οποίου είναι αδύνατον ή πολύ δύσκολο να εξαιρέσεις κάποιον.
Παραδείγματα: ο αέρας που αναπνέουμε, που είναι τζάμπα, ή η ασφάλεια που προσφέρουν οι ένοπλες δυνάμεις, που δεν είναι τζάμπα, αλλά παρέχεται σε όλους, ακόμα και σε εκείνους που διαδηλώνουν με το σύνθημα “στο διάολο η θρησκεία, στο διάολο η πατρίς, η Ελλάδα να πεθάνει να ζήσουμε εμείς”.
- Όμως στον δημόσιο λόγο, ο όρος χρησιμοποιείται με μια άλλη έννοια, που έχει διαστρεβλωθεί. Ακούμε π.χ. για το “δημόσιο αγαθό” της Παιδείας και σκεφτόμαστε δημόσια σχολεία και δασκάλους δημόσιους υπαλλήλους.
Δεχόμαστε ότι τα σχολεία θα προμηθεύονται έπιπλα, συσκευές, εργαλεία, αναλώσιμα, κ.λπ. από ιδιώτες, αλλά μέχρις εκεί. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε ότι όλες οι υπηρεσίες Παιδείας θα μπορούσαν να παρέχονται από ιδιώτες, αλλά να εποπτεύονται και να πληρώνονται συνολικά ή εν μέρει από το κράτος, όπως π.χ. γίνεται εδώ και χρόνια με τις εξετάσεις στα διαγνωστικά κέντρα.
- Θέλουμε ο τελικός πάροχος να είναι δημόσια υπηρεσία. Επιμένουμε στο “δημόσιο” μοντέλο, μολονότι τα πάγια χαρακτηριστικά του είναι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, άθλιες και ταυτόχρονα πανάκριβες “υπηρεσίες”.
Όμως “δημόσιο αγαθό” δεν είναι αυτό που παρέχεται από δημόσιες υπηρεσίες, αλλά αυτό που χρηματοδοτείται από τους φόρους μας. Αν π.χ. το κράτος αποφάσιζε να δίνει ένα σουβλάκι τη μέρα στους άστεγους, δεν θα χρειαζόταν να ανοίξει κρατικά σουβλατζίδικα. Θα έδινε ένα κουπόνι στον άστεγο, αυτός θα το έδινε στον σουβλατζή, που θα το εξαργύρωνε σε μια τράπεζα, με χρέωση του Δημοσίου.
- Αν μπορούσε η σοσιαλόπληκτη κοινωνία μας να καταλάβει αυτό το τόσο απλό, θα είχαμε μια άλλη χώρα.
Θα είχες γλυτώσει, αγαπητέ αναγνώστη, από αυτό το άρθρο, θα είχε γλυτώσει ο δημόσιος λόγος από εκατομμύρια ώρες τοξικής φλυαρίας και, κυρίως, θα είχε γλυτώσει ο φορολογούμενος από τα δισεκατομμύρια που του βούτηξε το κράτος, δήθεν για να του προσφέρει υπηρεσίες αλλά τα έκανε διορισμούς, μίζες και “μιλημένες” αναθέσεις στα εκάστοτε “δικά του παιδιά”, μπλε, πράσινα ή κόκκινα.
- Και όλοι θα ενδιαφερόμασταν για το μόνο θέμα για το οποίο αξίζει να συζητάμε στην πολιτική: τη σχέση κόστους – αποτελέσματος. Αποφασίσαμε ότι το κράτος πρέπει να προσφέρει τις χ, ψ, ω, υπηρεσίες; Οκ! Ακούμε λοιπόν, τις προτάσεις σας, κόμματα, δημοσιογράφοι, τεχνοκράτες κ.λπ., για το πώς θα κοστίσουν λιγότερο στον φορολογούμενο.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ:
https://www.capital.gr/arthra/3956030/ta-galazia-sou-grammata/
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
