- Στο επίκεντρο μιας γεωπολιτικής αναταραχής που θυμίζει τις πιο εκκεντρικές μέρες των δικτατόρων του παρελθόντος βρίσκονται η Τουρκία και ο πρόεδρός της, Recep Tayyip Erdoğan, όπως σημειώνει σε άρθρο στο American Enterprise Institute ο γνωστός αναλυτής Michael Rubin.
- Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Rubin, ο Λίβυος δικτάτορας Moammar Κadhafi ήταν πάντα «περίεργος», αλλά ξέφυγε κατά τις δεκαετίες που βρισκόταν στην εξουσία. Ο πρώην συνταγματάρχης του λιβυκού στρατού που κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα το 1969 ήταν γνωστό ότι υποστήριζε τρομοκρατικές ομάδες. Ο Gadhafi ήταν επίσης αναθεωρητής: δεν ήταν ικανοποιημένος με τα σύνορα της Λιβύης.
- Επίσης, συγκρότησε μια μονάδα από γυναίκες σωματοφύλακες ώστε να δείξει την εκκεντρικότητά του. Ο Gadhafi δεν ξόδεψε μόνο τον πλούτο της Λιβύης για την πολυτελή ζωή του, αλλά είχε και μεγαλόπνοα σχέδια για να ανασχηματίσει τη γεωγραφία της χώρας. Ενώ η Αίγυπτος έχει τον Νείλο, η Λιβύη δεν έχει μεγάλα μόνιμα ποτάμια.
Έτσι, ο Gadhafi ξεκίνησε το σχέδιο του Μεγάλου Ανθρωπογενούς Ποταμού, μια σειρά από πηγάδια και αγωγούς κάτω από την έρημο Σαχάρα, ο οποίος παραμένει ημιτελές λόγω του θανάτου του το 2011 — ένα έργο κόστους 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων και μνημείο της αλαζονείας του Κadhafi.
Η περίπτωση Erdogan
- Εδώ μπαίνει ο Τούρκος πρόεδρος Recep Erdoğan, λέει ο Rubin.Όπως και ο Κadhafi, ο Erdoğan είναι φανταχτερός. Μη ικανοποιημένος με την υπάρχουσα προεδρική κατοικία, έχτισε ένα παλάτι 30 φορές μεγαλύτερο από τον Λευκό Οίκο. Επίσης, βύθισε την Hasankeyf, μία από τις αρχαιότερες και καλύτερα διατηρημένες κουρδικές πόλεις, κάτω από 200 πόδια νερού, κατασκευάζοντας ένα φράγμα που ελάχιστοι ήθελαν.
- Επειδή η Συνθήκη της Μοντρέ του 1936 για το καθεστώς των Στενών ρυθμίζει την κυκλοφορία μέσα από τα Δαρδανέλια και τον Βόσπορο, ο Erdoğan επιδιώκει να κατασκευάσει ξεχωριστή διώρυγα για να συνδέσει τη Μαύρη Θάλασσα με τη Θάλασσα του Μαρμαρά.
Οι περισσότεροι αναλυτές βλέπουν τη διώρυγα μέσα από τον φακό των συνεπειών για τις διατάξεις της Συνθήκης της Μοντρέ, που απαγορεύουν τη διέλευση πολεμικών πλοίων μέσω του Βοσπόρου σε καιρό πολέμου. Αν υπάρξει εναλλακτική διαδρομή προς τη Μαύρη Θάλασσα, θα μπορούσαν τα πολεμικά πλοία να εισβάλουν εκεί;
Σε αυτό, η Μόσχα πιθανότατα έχει περισσότερες ενστάσεις από την Ουάσιγκτον, τουλάχιστον όσο το ΝΑΤΟ θεωρεί την Τουρκία περισσότερο περιουσιακό στοιχείο παρά Δούρειο Ίππο.
- Ωστόσο, ίσως χάνεται το ευρύτερο σημείο: τα ολοένα μεγαλόπνοα έργα του Erdoğan είναι, όπως και αυτά του Gadhafi, περισσότερο απόδειξη εγωισμού και μυαλού που έχει ξεφύγει, παρά ορθολογικού σχεδίου ανάπτυξης. Να αποδώσει κανείς λογική στις φιλοδοξίες του Erdoğan ίσως είναι υπερβολικά γενναιόδωρο – είναι, στην πραγματικότητα τρέλα επιπέδου Κadhafi.
Αν ο Erdoğan θέλει να εκτρέψει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια από την κοινωνική πρόνοια και τις υπάρχουσες υποδομές της Τουρκίας, αυτή είναι δική του υπόθεση. Αλλά, αντί να παρακολουθεί από την άκρη ή να χειροκροτεί, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να το λέει όπως είναι:
- Ένα εγωιστικό έργο για το οποίο όλοι οι Τούρκοι θα υποφέρουν, και που, ακόμα κι αν ολοκληρωθεί, δεν θα αντέξει, λόγω των εδαφικών συνθηκών και της σεισμογενής ζώνης από την οποία θα διέρχεται, καταλήγει ο Αμερικανός αναλυτής.
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
