Του Άγη Βερούτη, Capital
Στην πρόσφατη έκθεση που έβγαλε το γραφείο του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, η Ευρώπη αξιολογείται λίγο-πολύ ως βλαφθείσσα από τα εκατομμύρια μεταναστών που έχουν φτιάξει το σπίτι τους σε ευρωπαϊκές χώρες.
Πολλοί επίσης ακούγονται στις ευρωπαϊκές χώρες να εκφράζονται κατά της μετανάστευσης ανθρώπων από τρίτες χώρες, για την υψηλή εγκληματικότητα που προκαλούν, τη συμμετοχή τους σε εγκληματικές οργανώσεις, και τον κίνδυνο από την μη ενσωμάτωσή τους στην ελληνική κοινωνία και την δημιουργία γκέτο με υψηλή εγκληματικότητα, φτώχεια και εστίες επεισοδίων που μπορεί προκαλέσουν πολιτική αστάθεια, όπως συμβαίνει στην Γαλλία ή στη Βρετανία.
Πριν από 100 χρόνια η ελληνική κοινωνία κλήθηκε να ενσωματώσει 1,5 εκατομμύριο μικρασιάτες Έλληνες πρόσφυγες, ενώ για πολλά χρόνια οι “αυτόχθονες” Έλληνες τους έβλεπαν ως απειλητικούς και παραβατικούς, ενώ οι γυναίκες τους ονομάζονταν υποτιμητικά “παστρικές” επειδή πλένονταν συχνότερα από μια φορά το μήνα, ενώ θεωρούνταν από άλλους ως ελευθερίων ηθών. ]
Σήμερα εκτός από αδύνατον να ξεχωρίσει κάποιος ποιοι είναι απόγονοι των Ελλήνων που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια και τις ζωές τους κατά την Μικρασιατική καταστροφή, τις περισσότερες φορές δεν συνδέεται καν ή ποντιακή ή πολίτικη ή σμυρνέικη καταγωγή τους με κάποιο διαφοροποιητικό χαρακτηριστικό, ενώ όσοι μπορούν να αντιληφθούν τα βασικά γνωρίζουν ότι η σημερινή Ελλάδα δεν θα ήταν ό,τι είναι χωρίς τη συμβολή αυτών των προσφυγικών πληθυσμών. Θα ήταν λιγότερη και χειρότερη.
Την ίδια εποχή, προ ενός αιώνα, υπήρξε και μια μεγάλη μεταναστευτική ροή από την Ευρώπη προς τις ΗΠΑ, από χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ιρλανδία. Παρότι κράτος μεταναστών, οι πολίτες των ΗΠΑ πριν έναν αιώνα θεωρούσαν τις μεταναστευτικές εισροές ως αναγκαίο κακό. Ήταν οι άνθρωποι που ήταν διατεθειμένοι να κάνουν τις βαριές δουλειές που οι ίδιοι οι Αμερικανοί δεν δέχονταν να κάνουν.
Να σκάβουν δρόμους με την αξίνα, να δουλεύουν στα ορυχεία, στα εργοστάσια, στις λάντζες και χίλια δυο άλλα. Μάλιστα τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ιταλοί αλλά και οι Ιρλανδοί μετανάστες στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα δεν θεωρούνταν “λευκοί” από τους προϋπάρχοντες Αμερικανούς, και αντιμετωπίζονταν με την ανάλογη ρατσιστική συμπεριφορά. Πολλοί σπρώχτηκαν μάλιστα να κατοικήσουν σε “εθνικά γκέτο” όπως η γειτονιά της Αστόριας στο Κουίνς, ή το Γκρικτάουν στο κέντρο του Ντιτρόιτ και ξεχωριστές συνοικίες στην Τάμπα της Φλόριντας και σε πολλές άλλες πόλεις.
Συχνά μάλιστα ελληνικής καταγωγής μετανάστες στις νότιες πολιτείες υπήρξαν στόχοι της ρατσιστικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν τότε. Για αυτό κυρίως συγκροτήθηκαν σε βόρειες πολιτείες που ο ρατσισμός ήταν λιγότερο ανεξέλεγκτος.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ:
https://www.capital.gr/o-agis-beroutis-grafei/3963170/ti-prepei-na-kanoume-me-ti-metanasteusi/
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
