- Για τους επικριτές, η απουσία μιας καθαρής και απερίφραστης καταδίκης των βασανιστηρίων, των εκτελέσεων και της καταπίεσης στο Ιράν πλήττει την ηθική οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που η ίδια η Αριστερά πρεσβεύει.
Το ζήτημα της στάσης της Αριστεράς απέναντι στο καθεστώς του Ιράν αποτελεί ένα από τα πιο έντονα πεδία κριτικής στη σύγχρονη πολιτική αντιπαράθεση.
- Συχνά τμήματα της Αριστεράς κατηγορούνται ότι θέτουν σε προτεραιότητα τον «αντι-ιμπεριαλισμό» (την εναντίωση στη Δύση και τις ΗΠΑ). Σε αυτό το πλαίσιο, το Ιράν αντιμετωπίζεται ως ένας γεωπολιτικός αντίπαλος της Δύσης, με αποτέλεσμα η κριτική για τις εσωτερικές καταπιέσεις του καθεστώτος να περνά σε δεύτερη μοίρα.
Ενώ η Αριστερά παραδοσιακά πρωτοστατεί στους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των φύλων και τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, η συχνά χαμηλών τόνων αντίδρασή της στις βίαιες καταστολές κινημάτων όπως το «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» στο Ιράν, εκλαμβάνεται από πολλούς ως υποκρισία.
- Υπάρχει η άποψη ότι η σιωπή αυτή τροφοδοτείται από έναν κακώς εννοούμενο πολιτισμικό σχετικισμό, όπου η κριτική σε ένα θεοκρατικό καθεστώς αποφεύγεται για να μην θεωρηθεί «ισλαμοφοβική» ή «δυτικοκεντρική».
Από την άλλη πλευρά, στελέχη της Αριστεράς συχνά απαντούν ότι η κριτική τους εστιάζει στην αποφυγή εξωτερικών στρατιωτικών επεμβάσεων ή κυρώσεων που πλήττουν τον λαό και όχι το καθεστώς, υποστηρίζοντας ότι η αλλαγή πρέπει να προέλθει από το εσωτερικό της κοινωνίας.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσειςΔείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο
