Του Γιώργου Κράλογλου Με μισθούς Ελλάδας (όπως κάποτε λέγαμε μισθούς Βουλγαρίας) παιδιά και στέγαση ζευγαριών μην περιμένετε

Του Γιώργου Κράλογλου

Με μισθούς Ελλάδας (όπως κάποτε λέγαμε μισθούς Βουλγαρίας) παιδιά και στέγαση ζευγαριών μην περιμένετε. Η λύση και εδώ είναι εισαγωγή και ζευγαριών… Ζευγάρια για παιδιά από την Ινδία.

Εμείς απλά δίνουμε την ιδέα, μιας και δεν βλέπουμε όχι λύσεις στο δημογραφικό, αλλά ούτε ιδέες ουσίας (για λύσεις στην Ελλάδα) τόσο από την κυβερνητική όσο και από την πολιτική μας σκηνή.

  • Το πρόβλημα είναι στους μισθούς Ελλάδας.

Και δεν θα το λύσει ούτε η σημερινή κυβέρνηση μέχρι τις εκλογές του 2027. Γιατί η εστία του δεν είναι μόνο οι μικροί βαλκανικοί μας μισθοί ακόμη και σε εκείνους που δικαιούνται πολύ περισσότερα. Είναι και ότι η μαύρη οικονομία (που χρηματοδοτεί για τα καλά την άλλη οικονομία μας) αύξησε τις απαιτήσεις για εισροές…

Τα λέει μια χαρά και το σχόλιο του nikospagounis, σε χθεσινό ρεπορτάζ “Δημογραφικό πρόβλημα” του κ. Τ. Δασόπουλου “…Για ένα παιδί θέλει 1.500 μαύρα ο γυναικολόγος για τη γέννα, 300 μαύρα ο αναισθησιολόγος, 1.700 η κλινική, 3.000 οι εξετάσεις και επισκέψεις σε γιατρό 10.000 για παιδικό, καρότσια κτλ σύνολο 16.000-17.000.

Πέρα από αυτό αν δεν έχεις παππούδες κοντά, η μαμά πρέπει να κάτσει σπίτι. Η Ελλάδα είναι η χώρα των συνταξιούχων. Ουδείς ενδιαφέρεται για τις οικογένειες με παιδιά…” Ας ξεπεράσουμε όμως το υπαρκτό (εδώ και κάποια χρόνια) θέμα των “μισθών Ελλάδας” (γεννήθηκε όταν η Βουλγαρία έγινε χώρα επενδυτικών ευκαιριών μαζί με τη Ρουμανία, την Τσεχία και τα Σκόπια να ακολουθούν…) και ας πάμε στο στεγαστικό.

  • Επίκεντρο το στεγαστικό των ζευγαριών.

Κλείνουμε 40 χρόνια που το βαθύ κράτος του σοσιαλισμού το έφερε στην επιφάνεια και το πήγε με τις πρώτες του ιδέες για λύση. Λογικά η υπόθεση της στέγασης των ζευγαριών έπρεπε να είναι στην ευθεία για λύση κοντά στο τέλος της 10ετίας του 1980. Και τότε πάλι το κράτος θα έδινε ό,τι είχε και δεν είχε από ακίνητα ως στεγαστικά κίνητρα στα ζευγάρια, για να κάνουν παιδιά…

Ήταν επίσης στην επικαιρότητα και η υπογεννητικότητα, αλλά και το γερασμένο στην (τότε) βιομηχανία ανθρώπινο δυναμικό. Τι άλλαξε την πορεία προς τη λύση της υπογεννητικότητας και του στεγαστικού των ζευγαριών; Τα διακοποδάνεια… τα ατομικά δάνεια. Και όπως πάντα (μαζί με την υπόλοιπη γνωστή μιζέρια μας) και το συνταξιοδοτικό. Αυτά στην καρδιά του δήθεν σοσιαλισμού.

Ακολουθεί την επόμενη 10ετία νέος κύκλος για στεγαστική μέριμνα των ζευγαριών. Μαζί και μια σειρά από ακαταλαβίστικα κίνητρα φοροαπαλλαγών δήθεν και άλλων διευκολύνσεων. Επίσης χωρίς νόημα.

Και έρχεται η μετάβαση από τον ψευτοσοσιαλισμό στην αριστερά και την πρόοδο. Ξεχειλίζει και πάλι ο πόνος για τα αστέγαστα ζεύγη και τα σχέδια για ειδικές στεγαστικές παροχές και επιδοτήσεις, που όμως χάθηκαν (όπως πάντα). Αυτήν τη φορά και για λόγους συναρμοδιοτήτων όχι μόνο των Υπουργείων, αλλά και των συμβούλων των υπουργών…

Πάει λοιπόν και αυτή η εποχή και περνάμε τώρα σε νέα φάση που τα πάντα θα βασίζονται (λέει) σε φορολογικά κίνητρα για τις νέες οικογένειες ώστε να παίρνουν ευκολότερα την απόφαση να προχωρήσουν στο πρώτο και στο δεύτερο παιδί.

Θα θεσπιστούν (λέει) περισσότερες υπηρεσίες υποστήριξης των αναγκών τους για υγεία και εκπαίδευση, ειδικά στα πρώτα βήματά της οικογένειας. Θα έχουμε και μέτρα για την αγορά εργασίας, την αύξηση απασχόλησης και την εξισορρόπηση του οικογενειακού και του επαγγελματικού χρόνου…

Πού θα κολλήσουν (κατά τη δική μας άποψη) και αυτό το σχέδιο και οι πρωθυπουργικές προθέσεις; Στον χρόνο.

Θα φθάσουμε στις εκλογές του 2027 και το σχέδιο θα περάσει σε προγράμματα της επόμενης κυβέρνησης (έγινε και σε άλλες 3 εκλογές το ίδιο), την οποία και θα πρέπει να την ψηφίσουμε για το κάνει πράξη. Μακάρι να έχω άδικο και να πέσω έξω…

[email protected]

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο