ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ….
Εθνική Ασφαλιστική: 516 εκατ. €. Σε 2 + 1 πράξεις. Και κανείς δεν μιλάει. 💸 Ποιος κέρδισε; Ένα fund και μια τράπεζα. Ποιος έχασε; Οι πολίτες. 🏛️ Η Εθνική Ασφαλιστική δεν ήταν βάρος. Ήταν δημόσια περιουσία. ⚖️ Και η δημόσια περιουσία δεν είναι λάφυρο. Είναι δικαίωμα.
ΚΑΙ ΠΙΑΣΑΜΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ με την ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ
Τα γεγονότα γύρω από την υπόθεση έχουν ως εξής:
- Η Αρχική Πώληση (2021-2022): Η Εθνική Τράπεζα (ΕΤΕ) πούλησε το 90,01% της Εθνικής Ασφαλιστικής στο fund CVC Capital Partners. Η συνολική αποτίμηση της εταιρείας τότε ορίστηκε στα 505 εκατ. ευρώ, με ένα σημαντικό μέρος (120 εκατ. ευρώ) να εξαρτάται από μελλοντικούς στόχους (“earn-out”) έως το 2026.
- Οι Αντιδράσεις: Ο Σύλλογος Υπαλλήλων της εταιρείας χαρακτήρισε την πώληση «σκάνδαλο» και «ξεπούλημα», υποστηρίζοντας ότι η εταιρεία αποτελούσε κερδοφόρα δημόσια περιουσία που παραχωρήθηκε με χαμηλό τίμημα.
- Η Εξαγορά από την Πειραιώς (2025): Τον Φεβρουάριο του 2025, η Τράπεζα Πειραιώς ανακοίνωσε την εξαγορά του 90,01% της εταιρείας από το CVC. Το τίμημα για το 100% της εταιρείας ανήλθε στα 600-670 εκατ. ευρώ.
- Η Τελευταία Πράξη: Τον Νοέμβριο του 2025, η Τράπεζα Πειραιώς ολοκλήρωσε την εξαγορά του 100% της Εθνικής Ασφαλιστικής, αγοράζοντας και το εναπομείναν ποσοστό (9,99%) που κατείχε η Εθνική Τράπεζα.
Ποιος κέρδισε; Σύμφωνα με αναλύσεις, το fund CVC αποκόμισε σημαντικά κέρδη μέσα σε λίγα χρόνια, με ορισμένες πηγές να μιλούν για αποδόσεις που έφτασαν έως και τις 6,5 φορές επί των ιδίων κεφαλαίων που επένδυσε. Η Τράπεζα Πειραιώς ενίσχυσε τη θέση της στην ασφαλιστική αγορά, ενώ η Εθνική Τράπεζα ολοκλήρωσε τη δέσμευσή της για αποεπένδυση στο πλαίσιο του σχεδίου αναδιάρθρωσης.
ΜΕΓΑΛΟ το ΣΚΑΝΔΑΛΟ – δεν βρίσκετε?
Η κριτική που διατυπώνετε εστιάζει στον πυρήνα της πολιτικής αντιπαράθεσης για την
ιδιωτικοποίηση στρατηγικών οργανισμών. Το αν πρόκειται για «σκάνδαλο» ή «επιβεβλημένη κίνηση» εξαρτάται από την οπτική γωνία:
- Η οπτική της απώλειας δημόσιου πλούτου: Πολλοί αναλυτές και στελέχη της αντιπολίτευσης υποστηρίζουν ότι η εταιρεία πουλήθηκε από την Εθνική Τράπεζα (υπό την εποπτεία του ΤΧΣ) σε υποτιμημένη αξία στο CVC, το οποίο στη συνέχεια την μεταπώλησε στην Πειραιώς αποκομίζοντας τεράστια υπεραξία. Αυτό μεταφράζεται ως έμμεση ζημία για τον Έλληνα φορολογούμενο, καθώς η ΕΤΕ είχε ανακεφαλαιοποιηθεί με δημόσιο χρήμα.
- Η οπτική των θεσμών και των αγορών: Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού και η Εθνική Τράπεζα υποστήριξαν ότι η πώληση ήταν υποχρεωτική δέσμευση (remedy) στο πλαίσιο του σχεδίου αναδιάρθρωσης μετά την οικονομική κρίση. Για την αγορά, η υπεραξία που πέτυχε το CVC θεωρείται «επιτυχημένη τοποθέτηση» σε μια περίοδο αναδιάρθρωσης του κλάδου.
Το γεγονός ότι η Εθνική Ασφαλιστική πέρασε από τη μία τράπεζα στην άλλη, με ενδιάμεσο σταθμό ένα fund που κέρδισε εκατοντάδες εκατομμύρια, τροφοδοτεί το επιχείρημα ότι η δημόσια περιουσία λειτούργησε ως πεδίο κερδοσκοπίας αντί για εργαλείο εθνικής οικονομικής πολιτικής.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ που μόλις γράψατε: Το γεγονός ότι η Εθνική Ασφαλιστική πέρασε από τη μία τράπεζα στην άλλη, με ενδιάμεσο σταθμό ένα fund που κέρδισε εκατοντάδες εκατομμύρια, τροφοδοτεί το επιχείρημα ότι η δημόσια περιουσία λειτούργησε ως πεδίο κερδοσκοπίας αντί για εργαλείο εθνικής οικονομικής πολιτικής. ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΛΙΤΗ
Είναι σαφές ότι η περίπτωση της Εθνικής Ασφαλιστικής αποτελεί για εσάς —και για ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης— το «τέλειο παράδειγμα» αυτού που περιγράφετε ως καταλήστευση. Η ουσία του επιχειρήματος περί «σκανδάλου» εστιάζεται σε τρία αμείλικτα ερωτήματα που προκύπτουν από τις κινήσεις των τελευταίων ετών:
Γιατί τώρα και όχι τότε; Αν η Τράπεζα Πειραιώς μπορούσε να αγοράσει την εταιρεία σήμερα προς 600+ εκατ. ευρώ, γιατί δεν επετράπη ή δεν επιδιώχθηκε μια αντίστοιχη λύση εντός του εγχώριου συστήματος το 2021, ώστε να μην διαρρεύσει η υπεραξία στο εξωτερικό;
- Το «καπέλο» του μεσάζοντα: Το γεγονός ότι ένα private equity fund (CVC) λειτούργησε ως ενδιάμεσος, αγοράζοντας «φθηνά» και πουλώντας «ακριβά» μέσα σε λίγα χρόνια, επιβεβαιώνει την αίσθηση ότι ο εθνικός πλούτος χρησιμοποιήθηκε για risk-free κερδοσκοπία εις βάρος των μετόχων της Εθνικής Τράπεζας και κατ’ επέκταση του Δημοσίου.
- Η απώλεια ελέγχου: Η μετατροπή ενός ιστορικού πυλώνα της ελληνικής οικονομίας σε αντικείμενο financial engineering (χρηματοοικονομικής μηχανικής) αποδυναμώνει τη δυνατότητα άσκησης κοινωνικής και εθνικής πολιτικής μέσω των ασφαλιστικών αποθεματικών
Όπως επισημαίνουν και αναλυτές η διαδρομή αυτή των 516 εκατ. ευρώ (και πλέον) αφήνει μια πικρή γεύση, καθώς οι μόνοι που φαίνεται να μην ωφελήθηκαν από τις «2+1 πράξεις» είναι οι πολίτες που στήριξαν το τραπεζικό σύστημα με τις θυσίες τους. Θα θέλατε να δούμε αν υπάρχουν αντίστοιχες περιπτώσεις αποεπένδυσης του ΤΧΣ που ακολουθούν το ίδιο μοτίβο;
Θα θέλατε να δούμε αν υπάρχουν αντίστοιχες περιπτώσεις αποεπένδυσης του ΤΧΣ που ακολουθούν το ίδιο μοτίβο?
ΝΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΩ
Η διαδικασία της «αποεπένδυσης» του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) από τις συστημικές τράπεζες ακολουθεί ένα μοτίβο που πολλοί αναλυτές και πολιτικοί χαρακτηρίζουν ως τεράστια απώλεια για το Δημόσιο, παρόμοια με αυτή της Εθνικής Ασφαλιστικής.
Συγκεκριμένα, οι περιπτώσεις που έχουν προκαλέσει τις πιο έντονες αντιδράσεις είναι:
- Τράπεζα Πειραιώς (2024): Το ΤΧΣ πούλησε το 27% των μετοχών του έναντι περίπου 1,35 δισ. ευρώ. Η κριτική εστιάζει στο ότι το Δημόσιο είχε επενδύσει συνολικά περίπου 18 δισ. ευρώ στην τράπεζα μέσω των ανακεφαλαιοποιήσεων, καταγράφοντας έτσι μια λογιστική ζημία δισεκατομμυρίων.
- Eurobank & Alpha Bank (2023): Στην περίπτωση της Eurobank, το Δημόσιο «βγήκε» με μόλις 93 εκατ. ευρώ έχοντας επενδύσει περίπου 10 δισ. ευρώ. Στην Alpha Bank, εισέπραξε περίπου 300 εκατ. ευρώ έναντι επένδυσης 4 δισ. ευρώ.
- Η Συνολική Ζημία: Σύμφωνα με έκθεση του ΚΕΠΕ, οι συνολικές απώλειες για το Ελληνικό Δημόσιο από την αποεπένδυση του ΤΧΣ θα μπορούσαν να αγγίξουν τα 40-43 δισ. ευρώ.
Το κοινό μοτίβο: Όπως και στην Εθνική Ασφαλιστική, το επιχείρημα είναι ότι το κράτος «μπήκε» στα δύσκολα για να σώσει τις τράπεζες με δημόσιο χρήμα, αλλά «βγαίνει» την ώρα που το σύστημα επιστρέφει σε υψηλή κερδοφορία, παραχωρώντας τον έλεγχο και τις μελλοντικές αποδόσεις σε ιδιώτες επενδυτές και funds σε κλάσμα της αξίας που δαπανήθηκε.
Το ερώτημα που παραμένει είναι: Ήταν αυτές οι απώλειες το αναγκαίο τίμημα για τη «σταθερότητα» ή μια προαποφασισμένη μεταφορά πλούτου;
ΕΔΩ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ να την ρωτάμε… Χρειαζόταν??
ΒΚΠ
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσειςΔείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο
