Υπάρχει ένα πολιτικό φαινόμενο στην Ελλάδα, η Μόνιμα Δυσαρεστημένη Πτέρυγα

Η Μόνιμα Δυσαρεστημένη Πτέρυγα

Υπάρχει ένα πολιτικό φαινόμενο στην Ελλάδα που δεν έχει μελετηθεί επαρκώς: η ικανότητα να μη βλέπεις τίποτα καλό — ποτέ, πουθενά, σε καμία συγκυρία. Ακόμη κι αν η ανεργία πέσει στο μισό, ακόμη κι αν μειωθεί το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, ακόμη κι αν εισρεύσουν επενδύσεις ή ενισχυθεί η αποτρεπτική ισχύς της χώρας, η απάντηση είναι προκαθορισμένη: «είναι όλα επικοινωνιακά».

Για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η Ελλάδα δεν αναβαθμίζεται ποτέ — μόνο «εκποιείται». Δεν θωρακίζεται — «στρατιωτικοποιείται». Δεν επενδύει — «ξεπουλά». Δεν εξοπλίζεται — «υπηρετεί τον ιμπεριαλισμό».

Το πρόβλημα όμως είναι ότι η γεωπολιτική δεν λειτουργεί με συνθήματα.

Ζούμε δίπλα σε μια χώρα που εκπροσωπείται από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η οποία αμφισβητεί ανοιχτά κυριαρχικά δικαιώματα, μιλά για «γαλάζιες πατρίδες» και αντιμετωπίζει τη διεθνή τάξη ως διαπραγματεύσιμο προσχέδιο. Σε αυτό το περιβάλλον, η αποτρεπτική ισχύς δεν είναι ιδεολογική εμμονή — είναι όρος επιβίωσης.

Και όμως, κάθε φρεγάτα είναι «προετοιμασία πολέμου», κάθε διπλωματική σύμπραξη «υποταγή στο ΝΑΤΟ», κάθε ενεργειακό έργο «δώρο στο κεφάλαιο». Σαν να υπάρχει η πολυτέλεια να πατήσεις pause στην Ιστορία μέχρι να ευθυγραμμιστεί με το πρόγραμμα της επόμενης κομματικής συνδιάσκεψης.

Τα λεφτόδεντρα, δυστυχώς, δεν φύτρωσαν ούτε στον δημόσιο ούτε στον ιδιωτικό τομέα. Οι κοινωνικές δαπάνες δεν χρηματοδοτούνται με επαναστατική ρητορική αλλά με ανάπτυξη, φορολογικά έσοδα και —ναι— επενδύσεις. Η χώρα δεν ανεβαίνει στον γεωπολιτικό χάρτη με ψηφίσματα αλλά με ισχύ: οικονομική, στρατιωτική, διπλωματική.

Αν όλα είναι εξ ορισμού «εγκλήματα», τότε τίποτα δεν είναι πρόοδος.

Και αν τίποτα δεν είναι πρόοδος, τότε η μόνη συνεπής θέση είναι η ακινησία — σε έναν κόσμο που κινείται όλο και πιο γρήγορα.

Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να υπάρχει κριτική. Πρέπει.

Το ερώτημα είναι αν, την ώρα που η χώρα προσπαθεί να βελτιώσει τη θέση της σε έναν εχθρικό και αναθεωρητικό περίγυρο, υπάρχει έστω ένα σημείο όπου μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι το να μη χάνεις έδαφος… είναι ήδη μια μορφή προόδου

Όσα Έγιναν — και Όσα Δεν Θα Αναγνωριστούν Ποτέ

Αν επιχειρήσει κανείς να συγκεντρώσει τα βασικά επιτεύγματα της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη από το 2019 έως τον απολογισμό του 2025, θα βρεθεί μπροστά σε μια λίστα που —αν μη τι άλλο— περιγράφει μια χώρα που κινήθηκε προς τα εμπρός:

• Η ανεργία από το 17,5% στο ~8,2%.
• Πάνω από 500.000 νέες θέσεις εργασίας.
• Μείωση του δημόσιου χρέους κατά περίπου 50 ποσοστιαίες μονάδες ως % ΑΕΠ.
• Ρεκόρ άμεσων ξένων επενδύσεων και τουριστικών εισπράξεων.
• Πρωτογενή πλεονάσματα με ανάπτυξη άνω του μέσου όρου της ευρωζώνης.
• Αυξήσεις στον κατώτατο μισθό και μειώσεις φόρων (ΕΝΦΙΑ, νησιωτικός ΦΠΑ).
• Ψηφιακός μετασχηματισμός του κράτους.
• Μεγάλα έργα υποδομών (Ε65, Μετρό Θεσσαλονίκης, σιδηροδρομικός άξονας Αθήνα–Θεσσαλονίκη).
• Ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος με νέες φρεγάτες, ελικόπτερα και αεροσκάφη.
• Διπλωματικές πρωτοβουλίες που αναβάθμισαν τον ρόλο της χώρας ως περιφερειακού κόμβου.
• Προγράμματα στέγασης και μετατροπής δανείων σε βιώσιμα σχήματα.
• Ανακαινίσεις νοσοκομείων και μεταρρυθμίσεις στην παιδεία.

Για την πολιτική οπτική του Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τίποτα από τα παραπάνω δεν συνιστά πρόοδο. Είναι όλα είτε «ξεπούλημα», είτε «στρατιωτικοποίηση», είτε «λογιστική απάτη», είτε «επικοινωνιακή διαχείριση της φτώχειας». Η μείωση της ανεργίας είναι «ευελιξία». Οι επενδύσεις είναι «αρπαγή». Οι εξοπλισμοί είναι «ιμπεριαλισμός». Η ανάπτυξη είναι «ανισότητα».

Σε έναν κόσμο όπου η γεωπολιτική αστάθεια αυξάνεται και η χώρα συνυπάρχει με έναν αναθεωρητικό γείτονα υπό τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η επιλογή να απαξιώνεις συλλήβδην κάθε οικονομική, θεσμική ή αμυντική ενίσχυση δεν είναι ριζοσπαστισμός — είναι πολυτέλεια.

Επίλογος

Η πρόοδος δεν είναι ποτέ τέλεια, ούτε αδιαμφισβήτητη. Αλλά σε ένα περιβάλλον όπου η ισχύς —οικονομική και στρατηγική— καθορίζει τη θέση σου στον χάρτη, το να βελτιώνεις μετρήσιμα δείκτες, να ενισχύεις υποδομές και να αυξάνεις την αποτροπή δεν είναι ιδεολογική επιλογή· είναι εθνική αναγκαιότητα.

Κι αν το μόνο που μπορείς να δεις μπροστά σε κάθε βήμα είναι ένα λάθος, τότε αργά ή γρήγορα θα χάσεις την ικανότητα να αναγνωρίζεις και τη σωστή κατεύθυνση.